Dutch columns – Groenten, Hummers, Wodka

The following columns about life and business in Russia were written by Jeroen Ketting in 2007 for Financieel Dagblad (Feuilleton).
Columns Financieel Dagblad

Groenten

De wind raast over de uitgestrekte, besneeuwde Siberische steppe in de Altajski Krai, een Russische provincie 4500 kilometer ten oosten van Moskou. Het is al lente, de temperatuur ligt rond het vriespunt. We zijn op weg naar Roebtsovsk, net voor de grens met Kazachstan. De kou deert ons niet in de comfortabele terreinwagen van Valeri Krot. Hij is eigenaar van Titan, de grootste groenteproducent van de provincie. Valeri is energiek, direct, praktisch en hard. Hij maakte met zijn sterke wil in acht jaar van braakliggend land een gezond bedrijf dat voor €2 mln per jaar aan bieten, uien, aardappelen, kool en wortels verkoopt aan de regionale supermarkten.

Mijn collega Denis en ik adviseren en assisteren hem bij de modernisering van zijn bedrijf. Landbouw en veeteelt ondergaan een sterke ontwikkeling in Rusland. Het onbenutte potentieel is enorm. Het ontbreekt aan financiën, goede logistiek, kundig management en moderne technologieën. Kortom, aan alles wat we in Nederland in overvloed hebben.

Ons bedrijf slaat een brug tussen de enorme mogelijkheden en barrières in Rusland en de kennis en kunde die Nederland biedt. Voor Valeri betekent dit dat we zijn interne logistieke keten verbeteren met moderne opslagfaciliteiten en was-, sorteer- en verpakkingssystemen voor zijn groenten. Zo kan hij zijn groenten voortaan veel langer opslaan en daardoor regionale winkelketens gedurende het hele jaar voorzien van modern verpakte groenten. Onlangs zag ik op de Nederlandse televisie het programma ‘Boer zoekt vrouw’. Als de titel ‘Boer zoekt boerderij’ luidde, konden we veel Nederlandse boerenzonen helpen aan een Russische boerderij.

Hummers

Gedurende mijn veertienjarig verblijf in Rusland heb ik tijdens bezoeken aan Nederland nooit om gespreksonderwerpen verlegen gezeten. Ik hoef maar te zeggen dat ik in Rusland woon en de ogen gaan wijdopen met een mengeling van verbazing, interesse, afschuw en bewondering. ‘Hoe is het daar nou; is er te leven?’ Meteen gevolgd door: ‘Is het daar koud?’ Zelfs wanneer deze laatste vraag gesteld wordt in juli, wanneer het in Rusland zo rond de dertig graden (boven nul) is, verwachten de meeste geïnte-resseerden toch dat ik met een arctische temperatuur op de proppen kom. Daarna volgen: ‘Kun je daar wel zonder lijfwacht over straat?’ Of: ‘Heb je wel eens met de maffia van doen gehad?’ ‘Ja, en die oligarch van Chelsea is wel heel erg rijk.’

Er heerst een sterk vertekend, negatief beeld over Rusland, een land met een snelgroeiende economie en een bloeiende consumentenmarkt. Een land waar het goed leven is en waar het nog beter zakendoen is. Alleen al in Moskou zijn er zeventien miljoen consumenten die 75% van hun inkomen consumptief besteden. Dit zijn mensen die vijftien jaar geleden nog nauwelijks iets konden kopen, maar die nu inslaan alsof het elke dag Kerstmis is. Vermenigvuldig de Amsterdamse P.C. Hooftstraat honderd maal en dan nog kom je met moeite in de buurt van de hoeveelheid luxe-winkels en Hummers die Moskou rijk is. Niet alleen luxeartikelen vinden gretig aftrek; ook de Ikea’s en Metro’s schieten als paddestoelen uit de grond. Dat gebeurt al lang niet meer alleen in Moskou, maar overal in dit onmetelijke land met zijn elf tijdzones.

Wodka

Strak in het pak betreed ik met energieke tred rond elf uur ’s ochtends het hoofdkantoor van Lukoil, een van Ruslands voornaamste oliemaatschappijen. Ik kom er om voor een Nederlandse toeleverancier contact leggen met de inkoopdirecteur. Ik heb deze man al eerder ontmoet maar toch verbaast het mij dat hij, als ik zijn kantoor binnen ben gekomen, met een medeplichtige grijns op zijn gezicht de kamerdeur op slot doet.  Als hij een moment later een fles wodka en een paar sneetjes donker brood uit zijn bureaulade tovert, begrijp ik hoe laat het is. Zoals de Russen zeggen: ‘Heb je ’s ochtends gedronken, dan ben je de rest van de dag vrij.’ Kortom, twee uur en een fles wodka later loop ik wankelend zijn kantoor weer uit, maar heb wel de opdracht op zak.

Dit was in 1997 en vandaag, tien jaar verder, is de wodkacultuur in Moskou nog maar een schim van weleer. De werkdag is zo’n twaalf uur lang en in het weekeinde wordt er gewoon doorgewerkt. Bij mijn Russische vrienden heeft daarom de Chinese theeceremonie de plaats van het wodka drinken ingenomen. Het belang van de wodka- of theeceremonie zit voor de Rus in het opbouwen van een goede persoonlijke relatie voordat er zaken worden gedaan. Niet het formele contract, maar het persoonlijk vertrouwen is hier bepalend voor het succes.

Wordt er tijdens onderhandelingen toch wodka gedronken, wees dan niet bevreesd als er ’s avonds geen deal gesloten wordt. Als het drinken een vertrouwensband heeft gesmeed, dan wordt de volgende dag met een lichte kater binnen vijf minuten datgene beklonken waarover je de dag ervoor uren onderhandelde.

 

Sign up for our newsletter

Share this article